...देव...

दर्शन घ्यायला आले होते रे...
पण तेही धड मिळालं नाही
तुझ्याशी बोलायचं तर दुरच राहीलं...
नुसती घाई गडबड..
मग शेवटी तिथे लावलेल्या,
टी.व्ही वरच तुझं नीट दर्शन घेतलं..
आणि मनात जे होत ते तुझ्याजवळ मांडलं...
द्यायला काहीच नव्हतं माझ्याकडे,
आणि पासही नव्हता...
म्हणुन असं झालं असेल का?
म्हणजे बघ ना कस...
वी आइ पी पास वाल्यांना,
ओळखीच्या लोकांना,
निवांत दर्शन मिळतं...
आम्ही मात्र ४-४ तास उभं रांगेत रहायचं...
आणि तु धड आम्हाला तोंडही नाही दाखवायचं...
अस का रे देवा?????
तु आता फ़क्त श्रीमंतांचाच राहीलायसं का????

....सई(सुप्रिया पाटील)

झाली कविता बाजरू..!!!

माझ्या कवितेत आता
नाही तो सागर गहीरा
आता आहे तिथे
फ़क्त पैशांचा पहारा..!

माझ्या कवितेत आता
नाही ती संध्याकाळ वेडी
आली भावनांनाही आता
कुणा सांगणार्‍याची बेडी...!

माझी कविता आता
नाचे पैशाच्या तालावर
झालाय तिला आता
भावनांचा अनादर..!

आधी होती माझी कविता
एक स्वच्छंद पाखरु
आता मात्र झाली
माझी कविता बाजरू..!!!

....सई(सुप्रिया पाटील)

सुर

मी देतो तुला साथ
माझ्या स्वरांची...
तू फ़क्त तुझ्या
संगिताचे राग घेऊन
माझ्या सानिसेच्या सुरांसोबत
तुझ्या वीणेच्या सुरांना
एकरुप करण्या
नव्या सुराला जन्म देण्या
सये तू ये.....

...सई

तू ये...

भावना ह्या वेड्या..
कवितेत ढाळण्या...
तुच गं माझ्या
मनीचे बोल होऊन ये...

चांदण्याचा थवा
अन कुंद धुंद हवा
माझी चांदणी होऊन
उधळीत प्रकाश...तू ये...

...सई

सये तू ये....

निळ्या आसमंताची
निळाई लेवुन
त्या खोल नदीची
गहराई घेउन
त्या बेभान वार्याला
श्वासात भरुन
मला सुखावण्या
सये तू ये....
मुक्त मुक्त तुझे श्वास
धुंद धुंद ही वेडी रात
या रातीत सये
तुझा सहवास देण्या
बेधुंद होऊन
फ़क्त माझी होण्या
सये तू ये......

.....सई

तू ये....

वेड्या भावनांना
वाट करुन देण्या...
अमुर्त प्रेमाला
मुर्तता देण्या....
माझ्या सुरांत
सुर जुळवण्या...
माझ्या मनाचा
ठाव गं घेण्या....
न बोलता काही
फ़क्त नजरेने
गुज करण्या...
मलाच मजपासुन
चोरण्या..सये तू ये....

...सई

एकटा

या जगाचा रे मित्रा
हा वेडा नियम आहे
एकटे येऊन सार्‍यांस
एकटेच जाणे आहे

सार्‍यांनाच शाप येथे
असे एकलेपणाचा
तू हा असा एकटा
कुणी असे गर्दीतही एकटा

नको वेळ दवडू व्यर्थ
मूळ शोधण्या एकटेपणाचे
त्यापेक्षा अनुभव आयुष्य
शोध नवे मार्ग जगण्याचे

.....सई(सुप्रिया पाटील)